Ten Rozdział dedykuje mojej kochanej Ewie Naxi. Dziękuje że zawsze mnie wspierasz i mówisz co sądzisz o moich rozdziałach (choć i tak wiem że zawsze kłamiesz :* ). Jeszcze raz dziękuje
Stoję przed szafą i nie wiem co na siebie włożyć. Choć nie mam za wielkiego wyboru bo prawie wszystko jest już spakowane w walizki. Wzięłam swój telefon do ręki i spojrzałam na wyświetlacz. Na wyświetlaczu była już 9.30 a o 10.00 miał przyjechać pracownik pana Germana. Wzięłam pierwszy lepszy strój i poszłam do łazienki. W łazience u czesałam swoje włosy w wysoki kucyk i ubrałam swoje czarne spodenki i Białą bluzkę bez rękawów. wyszłam to była akurat 9.50. Poszłam do pokoju i spakowałam resztę ciuchów do walizki. Kiedy skończyłam do pokoju wbiegła May.
- Przyjechał jakiś pan w garniturze i pyta się o ciebie - powiedział May
- A która jest godzina?
- Dziesiąta
- To pewnie przyjechał pracownik pana Germana
- Ja nie chce się z tobą rozstawać - podeszła do mnie i mnie przytuliła a z jej oczu zaczęły płynąć łzy
- Ja z tobą też nie
- Nie dam sobie rady bez ciebie
- Dasz tylko musisz w to uwierzyć - powiedziałam i odsunęłam się od dziewczyny - Do zobaczenia - powiedziałam wzięłam walizki i wyszłam nie czekając na jej odpowiedz. Ruszyłam już poraz ostatni tym długim korytarzem. Na ścianach pomiędzy drzwiami do pokoi były zdjęcia osób które mieszkały w sierocińcu. Doszłam do swojego zdjęcia i je ściągałam. Przy drzwiach wyjściowych zobaczyłam dyrektorkę i mężczyznę. Podeszłam do nich i dałam dyrektorce moje zdjęcie.
- To jest Ramallo pracownik pana Germana i to on zabierze cię do twojego nowego domu - powiedziała wskazując na mężczyznę
- Dzień dobry daj wezmę to od ciebie - pracownik wziął moje walizki i wyszedł na dwór
- Do widzenia - powiedziałam i również wyszłam.
---
- Przyjechał jakiś pan w garniturze i pyta się o ciebie - powiedział May
- A która jest godzina?
- Dziesiąta
- To pewnie przyjechał pracownik pana Germana
- Ja nie chce się z tobą rozstawać - podeszła do mnie i mnie przytuliła a z jej oczu zaczęły płynąć łzy
- Ja z tobą też nie
- Nie dam sobie rady bez ciebie
- Dasz tylko musisz w to uwierzyć - powiedziałam i odsunęłam się od dziewczyny - Do zobaczenia - powiedziałam wzięłam walizki i wyszłam nie czekając na jej odpowiedz. Ruszyłam już poraz ostatni tym długim korytarzem. Na ścianach pomiędzy drzwiami do pokoi były zdjęcia osób które mieszkały w sierocińcu. Doszłam do swojego zdjęcia i je ściągałam. Przy drzwiach wyjściowych zobaczyłam dyrektorkę i mężczyznę. Podeszłam do nich i dałam dyrektorce moje zdjęcie.
- To jest Ramallo pracownik pana Germana i to on zabierze cię do twojego nowego domu - powiedziała wskazując na mężczyznę
- Dzień dobry daj wezmę to od ciebie - pracownik wziął moje walizki i wyszedł na dwór
- Do widzenia - powiedziałam i również wyszłam.
***
Wysiadłam z auta i zobaczyłam jakiś mały domek. Zdziwiło mnie to bo myślałam że inżynierowie mają dużo pieniędzy. Ale jak dla mnie lepiej bo przejść z tak małego pokoju do dużego domu to też źle. Mężczyzna złapał mnie za ramiona i ostrożnie obrócił. A moim oczom ukazał się wielka willa
- Oto pani nowy dom - powiedział i wyjął z bagażnika moje walizki. Kiedy wyjął już wszystkie zaczął kierować się w stronę domu.
- Idzie panienka?
- Tak, tak - powiedziałam i ruszyłam za mężczyzną dźwigającym moje walizki. Weszliśmy do domu w salonie siedział trochę zdenerwowany mężczyzna jakaś dziewczyna chyba w moim wieku i jakiś chłopak.
- Jestem - powiedział Ramallo. Mężczyzna na słowa Ramallo nagle podniósł się do góry i spojrzał na mnie.
- Dzień doby - postanowiłam się przywitać
- Dzień dobry to ty jesteś pewnie Ludmiła - podszedł do mnie i stanął na przeciwko mnie
- Tak to ja
- Witaj w rodzinie zaraz powiem Oldze żeby już przygotowywała obiad - powiedział i poszedł chyba do kuchni. Tym razem podeszła do mnie dziewczyna a zaraz za nią chłopak
- Cześć jestem Violetta a to jest Federico - powiedziała a uśmiech nie znikał z jej twarzy
---
Rozdział wyszedł tragiczny. jak by ktoś chciał to mogę mu podać swoje GG
No hey!
OdpowiedzUsuńPowiedziałam ci co sądzę o rozdziale na GG ale napiszę to jeszcze raz tutaj.
Rozdział cudowny i dla mnie
Dziękuję kochana
Czekam na następny
I pamiętaj ,że ja nigdy nie kłamię na temat blogów
Pozdrawiam
~~Ewa