21 lip 2015

Rozdział 3

- Ludmiła - powiedziała Violetta wchodząc do mojego pokoju.
- Słucham -Violetta oparła się o framugę drzwi.
- Idziesz ze mną Federico i naszymi przyjaciółmi do kina?
- Nie wiem
- No Ludmiła nie bądź taka chodź - nalegała dziewczyna
- No dobra - postanowiłam że się zgodzę
- Super to się szykuj
- Już teraz?
- Za 10 minut na dole - powiedziała i wyszła.

***
Wracam właśnie z kina. Idę sama bo Violetta i Federico muszą jeszcze coś załatwić. Oni myślą że ja nie wiem że pójdą na imprezę. Ci ich przyjaciele jakoś mi nie pasują a szczególnie ten Erik. Zdaje mi się że cały czas się do mnie uśmiechał i patrzał mi prosto w oczy. Postanowiłam że pójdę przez park. Jakoś nie przeszkadza mi to że tędy idzie się dłużej. Mijałam dużo różnych par kłócących się, całujących i przytulających. Mijałam również tak zwane paczki prawie każda liczyła przynajmniej pięć osób. Na samym środku parku był "Resto band" postanowiłam do niego wejść żeby kupić sobie sok. Weszłam do budynku i pierwsze co zrobiłam to skierowałam się od razu do lady żeby złożyć zamówienie.
- Dzień dobry poproszę sok pomarańczowy - powiedziałam i uśmiechnęłam się do chłopak który stał za ladą.
- Już się robi - również odwzajemnił mój uśmiech. Czekają na sok rozejrzałam się po lokalu było tutaj dużo osób w moim wieku albo zbliżonym do mojego. Wszyscy się śmiali. Przy jednym stoliku zobaczyłam zapłakaną dziewczynkę a obok matkę która również miała łzy w oczach. Byłam ciekawa czemu ta dziewczynka płacze ale przecież nie podejdę do nich i się nie zapytam cześć widzę że płaczesz i twojej mamie też chce się płakać co się stało? bo wtedy powiedział by że jestem jaka dziwna i co mnie to interesuje.
- Proszę - z rozmyśleń wyrwał mnie chłopak podający mi sok który został przed chwilą zrobiony.
- Dziękuje ile płace?
- Nigdy wcześniej Cie tutaj nie widziałem jesteś tu pierwszy  raz?
- Tak - postanowiłam odpowiedzieć krótko
- To nic nie płacisz - jego uśmiech stał się jeszcze większy o ile to możliwe
- Dziękuje - powiedziałam i skierowałam się w stronę wyjścia. Przechodziłam obok stolika przy którym siedziały dwie dziewczyny i jeden chłopak. Dziewczyna o czarny prostych włosach wymachiwała rękami i nagle się podniosła z miejsca uderzają we mnie. Zawartość mojego soku wylał la się na moją bluzkę.
- Przepraszam nie chciałam na prawdę przepraszam - zaczęła panikować dziewczyna. szybko wzięła serwetkę leżąca na stoliku zaczęła wycierać plamę znajdująca się na mojej bluzce.
- Nic się nie stało - starałam się jakoś uspokoić dziewczynę.
- Odkupie Ci tą bluzkę
- Nie nic się przecież nie stało
- Albo wiem odkupie Ci sok tak to będzie najlepszy pomysł - dziewczyna jakby nadal mnie nie słuchała. Już chciałam się odezwać ale dziewczyna mi przerwała. - a tak w ogóle to ja nazywam się Francesca a to moim przyjaciele Natalia i Diego - wskazała ręką na dwójkę siedzącą przy stoliku uśmiechnęli się do mnie co odwzajemniłam.
- Ja jestem Ludmiła - Francesca poszła na chwile do baru od którego przed chwilą odeszłam. Nawet nie zdążyłam za mrugać a ona była już z powrotem.
- Proszę - powiedziała podając mi pomarańczową ciecz.
- Dziękuje ale na prawdę nie musiałaś
- Musiałam bo to była moja wina że wylałaś ten sok - powiedziała siadając na krzesełku obok chłopaka. Dziewczyna wskazując krzesełko obok niej zapytała się- Może usiądziesz z nami - usiąść? W sumie nigdzie mi się nie spieszy.
- Z miłą chęcią.
***
-Śniadanie! - powoli otwieram zaspane oczy. Rozglądam się pokoju. Gdzie ja jestem. Ano tak zapomniałam że przecież teraz mam nowy dom a jak nowy dom to nowy pokój. Jestem w tym domu od czterech. Traktują tu mnie jak rodzinę ale nadal nie mogę się przyzwyczaić. Sięgam ręką na stolik nocny stojący obok łóżka. Sięgam z niego mój nowy telefon byłam zaskoczona jak dostałam od Germana telefon i laptopa z firmy Apple. Na wyświetlaczu widnieje godzina 9.00. Muszę iść na śniadanie ale tak bardzo mi się nie chcę.
- Ja pójdę sprawdzić - usłyszałam fragment rozmowy chyba Federico i Violetty. *puk, puk*
- Proszę - odpowiadam a do pomieszczenia wchodzi Fede. Podnoszę się do pozycji siedzącej ale nie na długo bo sekundę później ląduje głową w poduszka
***
Mojr chyba jutro jest chyba dzisiaj wiem że troszkę czekaliście się na ten rozdział. Przepraszam że jest jak późno ale byłam na wakacjach i myślałam że będę miała Internet ale niestety nie miałam a jak już to na pięć minut i to taki wolny że szkoda gadać.Więcej nie zanudzam tylko chciałam za błędy przerosić ale na telefonie pisałam jak będę na komputerze to poprawie. Życzę miłych wakacji.

30 cze 2015

Powracam

Witam. U mnie wszystko już dobrze. Jak wam się podoba nowy wygląd bloga? Wiem nie jest najlepszy ale sama robiłam a nie ogarnia jeszcze tak do końca CSS. Ten blog przez chwile nie istniał ale już istnieje bo przemówiła mi do rozumu pewna osoba. Dziękuje Ewie i Natalii za wasze wsparcie i jednej nawet za te groźby a w szczególności dziękuje Damianowi dzięki któremu jesteś ten blog. Rozdział pojawi się chyba jutro.
Pozdrawiam Asia 

15 cze 2015

Ważna notka

Kochani wiem że dopiero zaczęłam prowadzić bloga ale muszę go niestety zawiesić. Przepraszam ale mam sprawy rodzinne i muszę wybrać pomiędzy 2 osobami które kocham najmocniej na świecie. Przepraszam że tak mało napisałam ale nie mam siły. Nie wiem kiedy odwieszę bloga.
-Asia

13 cze 2015

Rozdział 2

 Ten Rozdział dedykuje mojej kochanej Ewie Naxi. Dziękuje że zawsze mnie wspierasz i mówisz co sądzisz o moich rozdziałach  (choć i tak wiem że zawsze kłamiesz :* ). Jeszcze raz dziękuje

---

Stoję przed szafą i nie wiem co na siebie włożyć. Choć nie mam za wielkiego wyboru bo prawie wszystko jest już spakowane w walizki. Wzięłam swój telefon do ręki i spojrzałam na wyświetlacz. Na wyświetlaczu była już 9.30 a o 10.00 miał przyjechać pracownik pana Germana. Wzięłam pierwszy lepszy strój i poszłam do łazienki. W łazience u czesałam swoje włosy w wysoki kucyk i ubrałam swoje czarne spodenki i Białą bluzkę bez rękawów. wyszłam to była akurat 9.50. Poszłam do pokoju i spakowałam resztę ciuchów do walizki. Kiedy skończyłam do pokoju wbiegła May.
- Przyjechał jakiś pan w garniturze i pyta się o ciebie - powiedział May
- A która jest godzina?
- Dziesiąta
- To pewnie przyjechał pracownik pana Germana
- Ja nie chce się z tobą rozstawać - podeszła do mnie i mnie przytuliła a z jej oczu zaczęły płynąć łzy
- Ja z tobą też nie
- Nie dam sobie rady bez ciebie
- Dasz tylko musisz w to uwierzyć - powiedziałam i odsunęłam się od dziewczyny - Do zobaczenia - powiedziałam wzięłam walizki i wyszłam nie czekając na jej odpowiedz. Ruszyłam już poraz ostatni tym długim korytarzem. Na ścianach pomiędzy drzwiami do pokoi były zdjęcia osób które mieszkały w sierocińcu. Doszłam do swojego zdjęcia i je ściągałam. Przy drzwiach wyjściowych zobaczyłam dyrektorkę i mężczyznę. Podeszłam do nich i dałam dyrektorce moje zdjęcie.
- To jest Ramallo pracownik pana Germana i to on zabierze cię do twojego nowego domu - powiedziała wskazując na mężczyznę 
- Dzień dobry daj wezmę to od ciebie - pracownik wziął moje walizki i wyszedł na dwór
- Do widzenia - powiedziałam i również wyszłam.
***
Wysiadłam z auta i zobaczyłam jakiś mały domek. Zdziwiło mnie to bo myślałam że inżynierowie mają dużo pieniędzy. Ale jak dla mnie lepiej bo przejść z tak małego pokoju do dużego domu to też źle. Mężczyzna złapał mnie za ramiona i ostrożnie obrócił. A moim oczom ukazał się wielka willa
- Oto pani nowy dom - powiedział i wyjął z bagażnika moje walizki. Kiedy wyjął już wszystkie zaczął kierować się w stronę domu.
- Idzie panienka?
- Tak, tak - powiedziałam i ruszyłam za mężczyzną dźwigającym moje walizki. Weszliśmy do domu w salonie siedział trochę zdenerwowany mężczyzna jakaś dziewczyna chyba w moim wieku i jakiś chłopak.
- Jestem - powiedział Ramallo. Mężczyzna na słowa Ramallo nagle podniósł się do góry i spojrzał na mnie.
- Dzień doby - postanowiłam się przywitać 
- Dzień dobry to ty jesteś pewnie Ludmiła - podszedł do mnie i stanął na przeciwko mnie 
- Tak to ja 
- Witaj w rodzinie zaraz powiem Oldze żeby już przygotowywała obiad - powiedział i poszedł chyba do kuchni. Tym razem podeszła do mnie dziewczyna a zaraz za nią chłopak 
- Cześć jestem Violetta a to jest Federico - powiedziała a uśmiech nie znikał z jej twarzy 

---

Rozdział wyszedł tragiczny. jak by ktoś chciał to mogę mu podać  swoje GG  

7 cze 2015

Rozdział 1

Dom dziecka dla wielu więzienie ale jak się przyzwyczai to wcale nie jest tak źle. Właśnie leże u siebie w pokoju który dziele ze swoją przyjaciółką May. Pokój jest mały i ma białe ściany. Ledwo mieszczą się tu dwa łózka. Ale mi to nie przeszkadza. Nagle drzwi do naszego pokoju się otworzyły stanęła w nich dyrektorka sierocińca.
- Ludmiło przyjdź proszę do mojego gabinetu - powiedziała tak jakoś obojętnie i wyszła.
- Co ona może od ciebie chcieć? - zapytała się May
- Nie wiem - odpowiedziałam. Wstałam i wyszłam na korytarz. Rozejrzałam się nikogo nie było. Ruszyłam długim korytarzem. Doszłam już na sam koniec korytarza i drżącymi rękami nacisnęłam na klamkę. Drzwi się otworzyły a ja weszłam do środka.Pomieszczenie było nie duże i mieściło się w nim tylko biurko i dwa krzesełka z czego jedno było już zajmowane przez dyrektorkę.
- Witaj proszę usiądź - powiedziała i wskazała na wolne krzesełko naprzeciwko niej.
- W jakiej sprawie chciała się pani ze mną widzieć? - zadałam pytanie.
- Znasz może Germana Castillo?
- Tak znam jest on najsławniejszym inżynierem a czemu pani pyta?
- Przejedzmy do rzeczy zostałaś przez niego adoptowana
- Słucham - powiedziałam nie dowierzając
- Pana German cię adoptował jutro rano przyjedzie po ciebie jego pracownik Ramallo
- Ale jak to już jutro? - nadal nie mogłam w to uwierzyć
- Przepraszam śpieszy mi się trochę jutro na pewno wytłumaczy Ci wszystko pan German
- Dobrze. Dowidzenia - powiedziałam wstałam i wyszłam. Odrazu za mną wszyła dyrektorka.