Witam. U mnie wszystko już dobrze. Jak wam się podoba nowy wygląd bloga? Wiem nie jest najlepszy ale sama robiłam a nie ogarnia jeszcze tak do końca CSS. Ten blog przez chwile nie istniał ale już istnieje bo przemówiła mi do rozumu pewna osoba. Dziękuje Ewie i Natalii za wasze wsparcie i jednej nawet za te groźby a w szczególności dziękuje Damianowi dzięki któremu jesteś ten blog. Rozdział pojawi się chyba jutro.
Pozdrawiam Asia
30 cze 2015
15 cze 2015
Ważna notka
Kochani wiem że dopiero zaczęłam prowadzić bloga ale muszę go niestety zawiesić. Przepraszam ale mam sprawy rodzinne i muszę wybrać pomiędzy 2 osobami które kocham najmocniej na świecie. Przepraszam że tak mało napisałam ale nie mam siły. Nie wiem kiedy odwieszę bloga.
-Asia
-Asia
13 cze 2015
Rozdział 2
Ten Rozdział dedykuje mojej kochanej Ewie Naxi. Dziękuje że zawsze mnie wspierasz i mówisz co sądzisz o moich rozdziałach (choć i tak wiem że zawsze kłamiesz :* ). Jeszcze raz dziękuje
Stoję przed szafą i nie wiem co na siebie włożyć. Choć nie mam za wielkiego wyboru bo prawie wszystko jest już spakowane w walizki. Wzięłam swój telefon do ręki i spojrzałam na wyświetlacz. Na wyświetlaczu była już 9.30 a o 10.00 miał przyjechać pracownik pana Germana. Wzięłam pierwszy lepszy strój i poszłam do łazienki. W łazience u czesałam swoje włosy w wysoki kucyk i ubrałam swoje czarne spodenki i Białą bluzkę bez rękawów. wyszłam to była akurat 9.50. Poszłam do pokoju i spakowałam resztę ciuchów do walizki. Kiedy skończyłam do pokoju wbiegła May.
- Przyjechał jakiś pan w garniturze i pyta się o ciebie - powiedział May
- A która jest godzina?
- Dziesiąta
- To pewnie przyjechał pracownik pana Germana
- Ja nie chce się z tobą rozstawać - podeszła do mnie i mnie przytuliła a z jej oczu zaczęły płynąć łzy
- Ja z tobą też nie
- Nie dam sobie rady bez ciebie
- Dasz tylko musisz w to uwierzyć - powiedziałam i odsunęłam się od dziewczyny - Do zobaczenia - powiedziałam wzięłam walizki i wyszłam nie czekając na jej odpowiedz. Ruszyłam już poraz ostatni tym długim korytarzem. Na ścianach pomiędzy drzwiami do pokoi były zdjęcia osób które mieszkały w sierocińcu. Doszłam do swojego zdjęcia i je ściągałam. Przy drzwiach wyjściowych zobaczyłam dyrektorkę i mężczyznę. Podeszłam do nich i dałam dyrektorce moje zdjęcie.
- To jest Ramallo pracownik pana Germana i to on zabierze cię do twojego nowego domu - powiedziała wskazując na mężczyznę
- Dzień dobry daj wezmę to od ciebie - pracownik wziął moje walizki i wyszedł na dwór
- Do widzenia - powiedziałam i również wyszłam.
---
- Przyjechał jakiś pan w garniturze i pyta się o ciebie - powiedział May
- A która jest godzina?
- Dziesiąta
- To pewnie przyjechał pracownik pana Germana
- Ja nie chce się z tobą rozstawać - podeszła do mnie i mnie przytuliła a z jej oczu zaczęły płynąć łzy
- Ja z tobą też nie
- Nie dam sobie rady bez ciebie
- Dasz tylko musisz w to uwierzyć - powiedziałam i odsunęłam się od dziewczyny - Do zobaczenia - powiedziałam wzięłam walizki i wyszłam nie czekając na jej odpowiedz. Ruszyłam już poraz ostatni tym długim korytarzem. Na ścianach pomiędzy drzwiami do pokoi były zdjęcia osób które mieszkały w sierocińcu. Doszłam do swojego zdjęcia i je ściągałam. Przy drzwiach wyjściowych zobaczyłam dyrektorkę i mężczyznę. Podeszłam do nich i dałam dyrektorce moje zdjęcie.
- To jest Ramallo pracownik pana Germana i to on zabierze cię do twojego nowego domu - powiedziała wskazując na mężczyznę
- Dzień dobry daj wezmę to od ciebie - pracownik wziął moje walizki i wyszedł na dwór
- Do widzenia - powiedziałam i również wyszłam.
***
Wysiadłam z auta i zobaczyłam jakiś mały domek. Zdziwiło mnie to bo myślałam że inżynierowie mają dużo pieniędzy. Ale jak dla mnie lepiej bo przejść z tak małego pokoju do dużego domu to też źle. Mężczyzna złapał mnie za ramiona i ostrożnie obrócił. A moim oczom ukazał się wielka willa
- Oto pani nowy dom - powiedział i wyjął z bagażnika moje walizki. Kiedy wyjął już wszystkie zaczął kierować się w stronę domu.
- Idzie panienka?
- Tak, tak - powiedziałam i ruszyłam za mężczyzną dźwigającym moje walizki. Weszliśmy do domu w salonie siedział trochę zdenerwowany mężczyzna jakaś dziewczyna chyba w moim wieku i jakiś chłopak.
- Jestem - powiedział Ramallo. Mężczyzna na słowa Ramallo nagle podniósł się do góry i spojrzał na mnie.
- Dzień doby - postanowiłam się przywitać
- Dzień dobry to ty jesteś pewnie Ludmiła - podszedł do mnie i stanął na przeciwko mnie
- Tak to ja
- Witaj w rodzinie zaraz powiem Oldze żeby już przygotowywała obiad - powiedział i poszedł chyba do kuchni. Tym razem podeszła do mnie dziewczyna a zaraz za nią chłopak
- Cześć jestem Violetta a to jest Federico - powiedziała a uśmiech nie znikał z jej twarzy
---
Rozdział wyszedł tragiczny. jak by ktoś chciał to mogę mu podać swoje GG
7 cze 2015
Rozdział 1
Dom dziecka dla wielu więzienie ale jak się przyzwyczai to wcale nie jest tak źle. Właśnie leże u siebie w pokoju który dziele ze swoją przyjaciółką May. Pokój jest mały i ma białe ściany. Ledwo mieszczą się tu dwa łózka. Ale mi to nie przeszkadza. Nagle drzwi do naszego pokoju się otworzyły stanęła w nich dyrektorka sierocińca.
- Ludmiło przyjdź proszę do mojego gabinetu - powiedziała tak jakoś obojętnie i wyszła.
- Co ona może od ciebie chcieć? - zapytała się May
- Nie wiem - odpowiedziałam. Wstałam i wyszłam na korytarz. Rozejrzałam się nikogo nie było. Ruszyłam długim korytarzem. Doszłam już na sam koniec korytarza i drżącymi rękami nacisnęłam na klamkę. Drzwi się otworzyły a ja weszłam do środka.Pomieszczenie było nie duże i mieściło się w nim tylko biurko i dwa krzesełka z czego jedno było już zajmowane przez dyrektorkę.
- Witaj proszę usiądź - powiedziała i wskazała na wolne krzesełko naprzeciwko niej.
- W jakiej sprawie chciała się pani ze mną widzieć? - zadałam pytanie.
- Znasz może Germana Castillo?
- Tak znam jest on najsławniejszym inżynierem a czemu pani pyta?
- Przejedzmy do rzeczy zostałaś przez niego adoptowana
- Słucham - powiedziałam nie dowierzając
- Pana German cię adoptował jutro rano przyjedzie po ciebie jego pracownik Ramallo
- Ale jak to już jutro? - nadal nie mogłam w to uwierzyć
- Przepraszam śpieszy mi się trochę jutro na pewno wytłumaczy Ci wszystko pan German
- Dobrze. Dowidzenia - powiedziałam wstałam i wyszłam. Odrazu za mną wszyła dyrektorka.
- Ludmiło przyjdź proszę do mojego gabinetu - powiedziała tak jakoś obojętnie i wyszła.
- Co ona może od ciebie chcieć? - zapytała się May
- Nie wiem - odpowiedziałam. Wstałam i wyszłam na korytarz. Rozejrzałam się nikogo nie było. Ruszyłam długim korytarzem. Doszłam już na sam koniec korytarza i drżącymi rękami nacisnęłam na klamkę. Drzwi się otworzyły a ja weszłam do środka.Pomieszczenie było nie duże i mieściło się w nim tylko biurko i dwa krzesełka z czego jedno było już zajmowane przez dyrektorkę.
- Witaj proszę usiądź - powiedziała i wskazała na wolne krzesełko naprzeciwko niej.
- W jakiej sprawie chciała się pani ze mną widzieć? - zadałam pytanie.
- Znasz może Germana Castillo?
- Tak znam jest on najsławniejszym inżynierem a czemu pani pyta?
- Przejedzmy do rzeczy zostałaś przez niego adoptowana
- Słucham - powiedziałam nie dowierzając
- Pana German cię adoptował jutro rano przyjedzie po ciebie jego pracownik Ramallo
- Ale jak to już jutro? - nadal nie mogłam w to uwierzyć
- Przepraszam śpieszy mi się trochę jutro na pewno wytłumaczy Ci wszystko pan German
- Dobrze. Dowidzenia - powiedziałam wstałam i wyszłam. Odrazu za mną wszyła dyrektorka.
Subskrybuj:
Posty (Atom)