21 lip 2015

Rozdział 3

- Ludmiła - powiedziała Violetta wchodząc do mojego pokoju.
- Słucham -Violetta oparła się o framugę drzwi.
- Idziesz ze mną Federico i naszymi przyjaciółmi do kina?
- Nie wiem
- No Ludmiła nie bądź taka chodź - nalegała dziewczyna
- No dobra - postanowiłam że się zgodzę
- Super to się szykuj
- Już teraz?
- Za 10 minut na dole - powiedziała i wyszła.

***
Wracam właśnie z kina. Idę sama bo Violetta i Federico muszą jeszcze coś załatwić. Oni myślą że ja nie wiem że pójdą na imprezę. Ci ich przyjaciele jakoś mi nie pasują a szczególnie ten Erik. Zdaje mi się że cały czas się do mnie uśmiechał i patrzał mi prosto w oczy. Postanowiłam że pójdę przez park. Jakoś nie przeszkadza mi to że tędy idzie się dłużej. Mijałam dużo różnych par kłócących się, całujących i przytulających. Mijałam również tak zwane paczki prawie każda liczyła przynajmniej pięć osób. Na samym środku parku był "Resto band" postanowiłam do niego wejść żeby kupić sobie sok. Weszłam do budynku i pierwsze co zrobiłam to skierowałam się od razu do lady żeby złożyć zamówienie.
- Dzień dobry poproszę sok pomarańczowy - powiedziałam i uśmiechnęłam się do chłopak który stał za ladą.
- Już się robi - również odwzajemnił mój uśmiech. Czekają na sok rozejrzałam się po lokalu było tutaj dużo osób w moim wieku albo zbliżonym do mojego. Wszyscy się śmiali. Przy jednym stoliku zobaczyłam zapłakaną dziewczynkę a obok matkę która również miała łzy w oczach. Byłam ciekawa czemu ta dziewczynka płacze ale przecież nie podejdę do nich i się nie zapytam cześć widzę że płaczesz i twojej mamie też chce się płakać co się stało? bo wtedy powiedział by że jestem jaka dziwna i co mnie to interesuje.
- Proszę - z rozmyśleń wyrwał mnie chłopak podający mi sok który został przed chwilą zrobiony.
- Dziękuje ile płace?
- Nigdy wcześniej Cie tutaj nie widziałem jesteś tu pierwszy  raz?
- Tak - postanowiłam odpowiedzieć krótko
- To nic nie płacisz - jego uśmiech stał się jeszcze większy o ile to możliwe
- Dziękuje - powiedziałam i skierowałam się w stronę wyjścia. Przechodziłam obok stolika przy którym siedziały dwie dziewczyny i jeden chłopak. Dziewczyna o czarny prostych włosach wymachiwała rękami i nagle się podniosła z miejsca uderzają we mnie. Zawartość mojego soku wylał la się na moją bluzkę.
- Przepraszam nie chciałam na prawdę przepraszam - zaczęła panikować dziewczyna. szybko wzięła serwetkę leżąca na stoliku zaczęła wycierać plamę znajdująca się na mojej bluzce.
- Nic się nie stało - starałam się jakoś uspokoić dziewczynę.
- Odkupie Ci tą bluzkę
- Nie nic się przecież nie stało
- Albo wiem odkupie Ci sok tak to będzie najlepszy pomysł - dziewczyna jakby nadal mnie nie słuchała. Już chciałam się odezwać ale dziewczyna mi przerwała. - a tak w ogóle to ja nazywam się Francesca a to moim przyjaciele Natalia i Diego - wskazała ręką na dwójkę siedzącą przy stoliku uśmiechnęli się do mnie co odwzajemniłam.
- Ja jestem Ludmiła - Francesca poszła na chwile do baru od którego przed chwilą odeszłam. Nawet nie zdążyłam za mrugać a ona była już z powrotem.
- Proszę - powiedziała podając mi pomarańczową ciecz.
- Dziękuje ale na prawdę nie musiałaś
- Musiałam bo to była moja wina że wylałaś ten sok - powiedziała siadając na krzesełku obok chłopaka. Dziewczyna wskazując krzesełko obok niej zapytała się- Może usiądziesz z nami - usiąść? W sumie nigdzie mi się nie spieszy.
- Z miłą chęcią.
***
-Śniadanie! - powoli otwieram zaspane oczy. Rozglądam się pokoju. Gdzie ja jestem. Ano tak zapomniałam że przecież teraz mam nowy dom a jak nowy dom to nowy pokój. Jestem w tym domu od czterech. Traktują tu mnie jak rodzinę ale nadal nie mogę się przyzwyczaić. Sięgam ręką na stolik nocny stojący obok łóżka. Sięgam z niego mój nowy telefon byłam zaskoczona jak dostałam od Germana telefon i laptopa z firmy Apple. Na wyświetlaczu widnieje godzina 9.00. Muszę iść na śniadanie ale tak bardzo mi się nie chcę.
- Ja pójdę sprawdzić - usłyszałam fragment rozmowy chyba Federico i Violetty. *puk, puk*
- Proszę - odpowiadam a do pomieszczenia wchodzi Fede. Podnoszę się do pozycji siedzącej ale nie na długo bo sekundę później ląduje głową w poduszka
***
Mojr chyba jutro jest chyba dzisiaj wiem że troszkę czekaliście się na ten rozdział. Przepraszam że jest jak późno ale byłam na wakacjach i myślałam że będę miała Internet ale niestety nie miałam a jak już to na pięć minut i to taki wolny że szkoda gadać.Więcej nie zanudzam tylko chciałam za błędy przerosić ale na telefonie pisałam jak będę na komputerze to poprawie. Życzę miłych wakacji.